अच्छे दिन होंगे ...

                                                         

चालू व पुढील आठवड्याचा प्रत्येक दिवसाची सुरुवात व शेवट हा "नरेंद्र मोदी व एक वर्ष", "अच्छे दिन और भाजप सरकार", "भाजप सरकार: एका वर्षाचा पंचनामा" यासारख्या विषयांनी होतो. माध्यमे व जनता  यांच्यात फक्त याच विषयावर चर्चा सतत चालू असते. किंबहुना फक्त या विषयावरील  चर्चा करणे, ही परिवर्तनाची व उत्कांतीची मुख्य धार असल्याचे भासवले जात आहे. भाजप सरकारने एका वर्षात हे केले नाही. ते केले नाही. सरकार कोणाचे आहे? अच्छे दिन कब आयेंगे ? कब आनेवाले है ? या विषयांना धरून सतत आरोप प्रत्यारोप केले जात आहेत.

भारताचा विकास हा फक्त आणि फक्त भाजप सरकारनेच केला पाहिजे, अशी वेडी  आशा प्रत्येक जण बाळगून आहे. त्यामूळे माध्यमे व काही तत्वज्ञानी लोक वरील विषयावर आपले मत मांडत असलेले पहावयास मिळते. परंतु सर्वजण हे विसरतात की, सामाजिक सुधारणा करणे,नवीन  योजना व धोरण निर्माण करणे, त्याची अंमलबजावणी करणे, नवीन संकल्पनांचा अवलंब करणे, हे कार्य फक्त सरकारचेच कार्य आहे. त्यामध्ये विरोधी पक्ष व इतर अन्य पक्ष, सर्वसामान्य जनता,  माध्यमे व संस्था - संघटना यांची भूमिका महत्वाची नाही का ? आज विरोधी पक्षाची भूमिका व विचारधारा, सर्वसामान्य जनतेचा सहभाग, माध्यमांचे कार्य व पारदर्शीपणा, याबाबत कधीच कोणी कसे काय बोलत नाही..याबाबत कोणत्या माध्यमांनी चर्चा घडवून आणली? त्याप्रकारचे सर्वे कधी का केले जात नाहीत. प्रशासकिय नोकरशाहीची कार्यक्षमता ? याचे मोजमाप का कधी केले जात नाही...फक्त आणि फक्त सरकार ..सरकार आणि सरकार. जर खऱ्या अर्थाने बदल घडवून आणायचे असतील तर सरकार बरोबर जनता, माध्यमे, प्रशासकीय नोकरशाही,  संस्था - संघटना, विरोधी पक्ष या सर्वांच्या कार्याचे मुल्यमापन होणे गरजेचे आहे. मग सरकार कोणाचेही असो. अच्छे दिन आयेंगे नही ? अच्छे दिन होंगे...

आत्मिक आनंद

लोकप्रभा हे माझ्या अत्यंत आवडीचे साप्ताहिक. ते दर शुक्रवारी नियमित प्रकाशित होते. परीक्षा संपल्यामुळे मी आज गावी चाललो होतो. त्यामुळे लोकप्रभाचा नुकताच प्रकाशीत झालेला रूचकर विशेषांक खरेदी करण्यासाठी कोल्हापूर रेल्वे स्टेशनवरील बुक स्टाॅल मध्ये गेलो. परंतू मला त्या ठिकाणी तो विशेषांक मिळाला नाही. त्यावेळी खूपच नाराज झालो. (प्रवासात जर कोणाशी नजरानजर झाली नाहीतर विशेषांक वाचण्यात धन्यता मानायची). असो तर मी ठरवले की, पंढरपूर विठ्ठ्ल नगरीत जाता क्षणी लोकप्रभाचा विशेषांक खरेदी करायचा. दुपारी साडेचार च्या सुमारास मी पंढरपुरात पोहोचलो. पंढरपूर बस स्थानकातील बुक स्टाॅल मध्ये लोकप्रभाचा ताजा अंक मिळाला. लोकप्रभा अंकाची किंमत बारा रूपये होती. माझ्याकडे सुट्टे बारा रूपये नसल्यामुळे मी त्या दुकानदारास शंभर रूपयांची नोट काढून दिली व वरून दोन रुपयांचे नाणे दिले (ए.टी.एम कार्ड मुळे सूट्ट्या पैशांचा जाम प्रोबलेम झालेला आहे ). त्या दुकानदाराने लोकप्रभाचा अंक व  राहिलेले पैसे मला परत दिले. परंतू मी पैसे मोजून घेत असल्यामुळे दिलेले पैसे मोजले. पाहतो तर काय...त्या दुकानदारराने दहा रूपयांची एक नोट जास्त दिलेली होती. मी प्रामाणिकपणे ती दहा रुपयांची नोट दुकानदारास परत केली. त्याच वेळेस मला त्या दुकानदाराच्या चेहर्यावर एक वेगगळाच आनंद पहावयास मिळाला..तसेच मी केलेल्या कार्याचा माझी मलाच अभिमान वाटला. कार्य कितीही छोटे किंवा मोठे असले तरी प्रामाणिकपणे केलेल्या कार्याचा आत्मिक आनंद काही वेगळाच असतो...

बलशाही भारत

कोल्हापूर मधील एका हेअर कटिंग दुकानात कटिंग करण्यासाठी गेलो होतो. कटिंग करण्यासाठी खुर्चित बसताच क्षणी न्हाव्याने केविलवाण्या नजरेने माझ्याकडे पाहिले आणि विचारले की, साहेब..मला तंबाखूचे वेसन सोडावयाचे आहे, उपाय सांगा की एखादा ? मला काय सांगावे तेच कळेना . त्याने अशा माणसाकडे उपाय मागितला व्होता  की, ज्याने तंबाखू साधी मळलेली सुद्धा नव्हती. मी त्याला सांगितले की, आजच्या दिवशी तंबाखू खायची नाही. या  नियमाचे दररोज पालन करायचे. फक्त हा  एकच  निश्चय दररोज केला की व्यसन कायमचे सुटेल. काय माहीत त्याला हा उपाय योग्य वाटला. परंतू हा विषय येथेच संपत नाही. कारण आर्थिक परिस्थितीने कनिष्ठ ते मध्यम वर्गातील व्यक्ती आयुष्यभर जेवढे कामवते त्यापेक्षा कितीतरी पटीने अधिक पैसा व्यसनामुळे होणाऱ्या आजाराज्या उपचारावर खर्च करते. पण शेवटी आरोग्य, पैसा व वेळ निघुन गेलेली असते. उरतो तो पश्चाताप . त्यामुळे शरीरास अपायकारक असणाऱ्या कोणत्याही पदार्थाचे सेवन करायच्या आगोदर मनपूर्वक एकदाच विचार करावा. स्वत:साठी आणि आपल्या कुटुंबासाठी. तेंव्हाच आरोग्यवान बलशाही भारत निर्माण होईल.